bugün bedenim "akşamdan kalma" kalma, düşüncelerim hayallere sürgün ve öksüz.

ikinin bir olduğu,birin sessizliğin içinde suskun olduğunu kuruyorum.."gece masalımı" gündüze taşıyorum kimsesiz bırakıyorum..

yanımda olmadığı her dakika O'nu özlemekle geçiyor..özlem hayallere bırakınca kendini kayboluyorum içinde; saatlerce uyuyorum...henüz uyandım.

"kafam güzel" olsunları boşu boşuna orda burda aramışım gibi yıllarca...çocukluğun saflığından mı bilgeliğinden mi bilmiyorum.çok korkuyorum.

O'nun kokusunu içime çekerken ve O'nun tadını dudaklarımda hissederken dünyanın dönüşüne artık ayak uyduramıdığımı hissediyorum, içimin kıyılarına dalgalar çarpıyo, içimin kıyılarından dalgalar çekiliyo..

ve kafamın bu güzel hallerinden korkuyorum...O'nun zehrinden korkuyorum...

Kendimden, ondan, yazdıklarımızdan, yaptıklarımızdan, yaşadıklarımızdan, dünyadan, kaygılarımızdan,insanlığımızdan ve en çok hayallerimizden korkuyorum...

Hani şarkıda diyo ya.."yağmur da yaşatmaz seni güneş de artık" ...hangimizin yaşamasına sebep olmuş ki "yağmur" ya da "güneş"...gerçek bu. gerçek bir kurşun gibi geçiyor içimden.gerçek kanatıyo içimi.
O'nun yüzüne dokunuyorum; parmak uçlarımın kanlı izlerini bırakıyorum.

yoksa..

"hiç mi sevmedik?"

"hiç mi sevilmedik?"

korkuyorum..
içim derya deniz..
içim korkularımdan sebep kandan deniz..
içim dışıma taşıyor..
yanağımdan süzülen kan...
ellerim kan...
O'nun dokunduğum yüzünde kan..
Bu aşkın mührüdür
İçimdeki kıkızıl kan.